Proud Mama

Φέτος το καλοκαίρι μεγαλώνω ένα «χρονιάρικο» κορίτσι!

Φετος το καλοκαιρι θα είναι πολυ διαφορετικό απο κάθε καλοκαίρι που έχει περάσει στην ζωή μου. Γιατί; Αρχικά, φέτος δεν είμαι ετοιμόγεννη, δεν θα ζήσω την πρωτόγνωρη εμπειρία της γέννας, δεν θα περάσω την περίοδο της λεχώνας (δεν εννοώ κλεισμένη μεσα στο σπίτι φυσικά, αλλά αυτή την ζαλάδα της πρωτάρας λεχώνας που υπάρχει πάντα και παντού), και τέλος, δεν θα έχω στην αγκαλιά μου ενα νεογέννητο μωράκι να του φοράω φουστάνια και φιόγκους, να έχω το κινητό στο χέρι για φωτογραφίες και σημειώσεις θηλασμών, ούτε μπανάκια στην θαλασσα αμέριμνη με το μωρό στο ρηλάξ!

Φέτος έχω ένα «χρονιάρικο» κορίτσι, γεμάτο ζωντάνια, ανησυχία και περιέργεια για να εξερευνήσει το περιβάλλον της. Ένα κορίτσι που θέλει να περπατάει συνεχώς και αρνείται την αγκαλιά της μαμάς, οταν πρόκειται να σκαλίσει, ζουλήξει, χαλάσει, επεξεργαστεί οτιδήποτε δεν «επιτρέπεται «. Φέτος, πρέπει να έχω μάτια λαγού (στην κυριολεξία) για να προλάβω κάθε «ζημιά» όχι για την ίδια την ζημιά αλλά την ακεραιότητα της.

Φέτος, έχω ένα «χρονιάρικο» κορίτσι που βγάζει δοντάκια μαζεμένα και σχεδόν όλη την ημέρα γκρινιάζει. Κάθε μέρα περιμένω να περάσει, να σκάσει το δοντάκι, να μην υποφέρει τόσο και εγώ μαζί, μα κάθε μέρα είναι ίδια (ή τουλάχιστον εμένα μου φαίνεται ίδια..)

Φέτος, έχω ενα «χρονιάρικο» κορίτσι και όμως μερικές φορές ειναι σαν να έχω ενα μωρό έξι μηνών! Αυτή η παλινδρόμηση της στον τρόπο που τρώει, στο οτι θέλει μόνο να την κουνάω για να κοιμηθεί, στο οτι θηλάζει τόσες πολλες φορές μέσα στην ημέρα, με κάνει πραγματικό ράκος στο τέλος της ημέρας.

Φέτος έχω ένα «χρονιάρικο» κορίτσι που απαιτεί! Απαιτεί να είναι στο μπαλκόνι ή στην βεράντα αρνούμενη να επιστρέψει μέσα στο σπίτι. Απαιτεί να την αφήνω μόνη της να κάνει ότι της έρθει στο μυαλό (ολα οσα προανέφερα παραπάνω..), απαιτεί να εχει την αμέριστη προσοχή μου 24/7!

Φέτος, έχω ένα χρονιάρικο κορίτσι και τα μπάνια στην θαλασσα θα είναι μία περιπέτεια. Ξαπλώστρα, καφέ, βουτιά, ηλιοθεραπεια ειναι λέξεις που μου προκαλούν ανατριχίλα. Άμμος, ήλιος, ζέστη είναι λέξεις που απεχθάνομαι!

Και μεσα σε όλα αυτά, φέτος πρεπει να υποστώ το «χρονισε πια, ωρα να το αποθηλασεις!». Θα μπορούσα να γράφω ωρες για τον αποθηλασμό αλλά θα ξεφύγω και δεν το θέλω! Ο θηλασμός είναι το μόνο που μπορώ να κάνω αυτό το καλοκαιρι με ευχαρίστηση, είναι η παρηγοριά μας, η απόλαυση μας και το δικαίωμα μας! Έτσι δεν είναι;

Φέτος εχω ενα κορίτσι ενός! Το ξερω πώς το διαπιστώσες πια με τόσες επαναλήψεις!

Αυτό που θέλω όμως να σου πω είναι οτι φέτος, νιώθω ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο! Όχι γιατί μέσα απο την μητρότητα ολοκληρώθηκα, όχι γιατί απέκτησα μια κόρη που (μεταξύ μας -λέμε τώρα- πάντα ήθελα να αποκτήσω), όχι γιατί είναι ένα αξιαγάπητο πλάσμα, όχι γιατί είναι καρπός ενός μεγάλου έρωτα (να τα λέμε και αυτά κορίτσια!) ΟΧΙ! δεν το λέω για να σου πω ότι κάνω μια τέλεια ζωη τώρα που είμαι μαμά (γιατί ξεκάθαρα ομως, δεν κάνω!)

Νιωθω ευτυχισμένη που εχω μια κόρη απλά γιατί όταν γίνεις γονιός δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω! Δεν μπορείς να φανταστείς την ζωή σου χωρίς το παιδί/ τα παιδιά. Μπορείς εσύ;

Φέτος -σκέφτηκα φευγαλέα καθώς έσπρωχνα το καρότσι ένα απόγευμα- πόσο τέλεια θα ήταν να βολτάρω στα νησία, να καψω το κορμί μου σε ατελείωτα μεσημεριανά μπανάκια στη θάλασσα, να κλαμπάρω μέχρι τα ξημερώματα, να ψωνίζω και να φροντίσω για και με εμενα περισσότερο. Θα μου πεις τόσοι και τόσοι τα κανουν αυτά έχοντας παιδιά! Θα μπορούσα, απλώς εγω δεν θέλω!

Γιατί; Γιατί τα έζησα στα ξένοιαστα και περασμένα νιάτα μου και γιατί..



Φέτος, κατάφερα να φτάσω στο πρώτο βήμα της αυτοβελτίωσης: να αγγίξω τα όρια μου και να τα βάλω λίγο πιο πέρα. Και ύστερα λίγο περισσότερο..Και ξανά..



Φέτος, αποφάσισα να ζητήσω βοήθεια για το μωρό , να είμαι λιγότερο αυτόνομη όχι από ανικανότητα, αλλά από την κανονικότητα του να μεγαλώνεις μόνη σου ενα παιδί, πόσο μάλλον ένα μωρό γεμάτο ζωντάνια και ενέργεια σαν την Κλέλια! Και αυτό είναι ένα επίτευγμα για μένα!

Φέτος, κατάφερα να γίνω περισσότερο υπομονετική! Η υπομονή δεν είναι κάτι που με χαρακτήριζε και δεν ήμουν καθόλου περήφανη γι’αυτό! Είμαι περήφανη ομως, γιατί κατάφερα να την κατακτήσω! Σίγουρα δεν είμαι τέρας υπομονής αλλά όταν σκέφτομαι οτι θέλω να μεγαλώσω ένα υπομονετικό παιδί, δεν μπορω παρά να υπομένω εγώ η ίδια!

Φέτος, κατάφερα να κάνω θετικές σκέψεις. Η απαισιοδοξία μου, ηταν τόσο κουραστική πολλές φορές για τον εαυτό μου και όμως, κατάφερα να την περιορίσω. Κυρίως το κατάφερα τις περιόδους των αλμάτων της κόρης μου. Ήταν πραγματικά πολλές οι φορές που σκέφτηκα «αυτό ήταν! Είμαι καταδικασμένη να ζω κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους ακούγοντας μια γκρίνια όσο και αν προσπαθώ να την παρήγορησω ή διασκεδάσω» ή ακόμα » Δεν αντέχω άλλο αυτή την γκρίνια! Δεν θέλω να κάνω άλλο παιδί αν πρόκειται να τραβήξω το ίδιο κουπί!». Έπειτα, την κοιτούσα και σκεφτόμουν «Ήμουν και εγώ γκρινιάρα μικρή! Πόσο μου μοιάζει τελικά!» ή «Ίσως μια βόλτα και λίγος καθαρός αέρας κάνει καλό και στις δύο μας!».

Φέτος, έμαθα να διαχειρίζομαι περισσότερο τον χρόνο μου! Ο χρόνος με ενα μωρό στην αγκαλιά μπορεί να γίνει ο χειρότερος εχθρός σου αν δεν τον διαχειριστείς με οργανωτικό αι μεθοδικό πνεύμα. Από τοτε που έγινα μαμά έμαθα να κοιτάω το ρολόι περισσότερο, όχι για τηρήσω ενα αυστηρό πρόγραμμα στην διατροφή της ή τον ύπνο της, αλλά σαν οδηγό. Η ώρα 9:30 ξερω πώς έχει όρεξη για γάλα (ξανά), η ώρα 15:30 εχει φάει καποια στιγμή το μεσημέρι και μετα απο παιχνίδι νύσταξε (της δίνω περίπου 10′ για να εχει κοιμηθεί του καλού καιρού !). Αυτή η τακτική ίσως αγχώνει κάποιες μητέρες, σε εμάς πάντως λειτουργεί άψογα στην μεταξύ μας επικοινωνία και με κάνει να νιώθω ασφάλεια, αφού δεν τηρούμε από το α-ω ένα καθημερινό πρόγραμμα, αλλα προτιμώ να ακούω τις ανάγκες της και να το αναπροσαρμόζω καθε φορά!

Φέτος, κατάφερα να δημιουργήσω τo proudmama.gr και να εκφράζομαι μέσα απο αυτό ανοικτά και με ειλικρίνεια για όλες τις δυσκολίες ή αναποδιές που ζω στο ταξίδι της μητρότητας.

Φέτος, κατάφερα όλα αυτά
και τα χρωστάω σε αυτό το «χρονιάρικο» κορίτσι..



Κάπως έτσι, σας στέλνω όλη μου τη θετική ενέργεια για ενα όμορφο καλοκαίρι, καθώς όπως αντιλήφθηκες this summer is not.. like last summer!


Σου άρεσε το άρθρο; Εσυ τι σκέφτεσαι γι’ αυτό το καλοκαιρι; Γράψε μου την γνώμη/σκέψεις/ανησυχίες στα comments!

Αφήστε μια απάντηση
*
*
*

Instagram

Follow @proudmama.gr

Close
Αρέσει σε %d bloggers: